اى فرزندم ! از كسانى مباش كه در دنيا سخن زاهدين را به زبان جارى مىكند ، ولى مطابق عمل تمايل دارندگان به دنيا عمل مىكنند ، از مرگ كراهت دارد به سبب بدكارى ، و حال آن كه در زندگانيش از بدكارى دست برنمىدارد ، از مرگ كراهت دارد براى آن چه رها نمىكند و زندگانى را دوست دارد براى آن چه انجام نمىدهد ، اگر از دنيا منع شود قانع نمىشود و اگر از آن به او داده شود ، سير نمىشود و اگر شهوتى بر او عرضه شود ، مىگويد : كفايت مىكند تو را عمل ، پس در آن وارد مىشود و اگر عملى بر او عرضه شود كسالت دارد و مىگويد ورع ، تو را كفايت مىكند ، ترسش كسالت را بر طرف نمىكند و تمايلش او را بر عمل برنمىانگيزاند ، اميد به پاداش دارد بدون عمل و توبه را به سبب آرزوى دراز تأخير مىاندازد سپس نسبت به آن چه برايش خلق شده است سعى نمىكند و تمايلش نسبت به رزقى است كه براى او تضمين شده است و بىرغبت است نسبت به عملى كه به آن امر شده است . . . ( 2625 ) ابوالدرداء عُوَيْمر « 1 » بن زيد عارفى متفكّر و عالمى متذكر است كه صاحب علم و عمل و مشتاق لقاى پروردگار و از هموم و غموم بر كنار بود . وى از اصحاب رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - است از آن جا كه در رجال ، مورد نظر واقع نشده و در مدح و ذم وى اختلاف است ، از ذكر كلماتش خوددارى مىكنيم . « 2 »

--> ( 1 ) . عُوَيْمر : نام شخص . ( 2 ) . حلية الأولياء ( طبقات ابونعيم ) ، ج 1 ، ص 208 ؛ طبقات شعرانى ، ج 1 ، ص 21 ؛ تنقيح المقال ( رجال مامقانى ) ، ج 2 ، ص 355 ، شماره‌ى 9262 ؛ ص 98 ، شماره‌ى 5761 ، در ذكر صدىّ بن عجلان .